Zabytki Pragi - Most Karola i ulica Karlova

Most Karola (Karlův most) na Wełtawie to chyba najsłynniejsze miejsce w Pradze. Nic w tym mieście nie może się równać z jego popularnością. I to zarówno wśród turystów, jak i wśród miejscowych. Jest najczęściej odwiedzanym miejscem w Pradze i bez względu na porę roku i dnia, zawsze ktoś tu jest i go ogląda. Właśnie wieczorem na moście jest najpiękniej, gdyż z niego można podziwiać wspaniale oświetlony zamek.

Most łączy dwie stare dzielnice Pragi: Malá Strana i Staré Město. Ma prawie 516 metrów długości i około 9,50 metra szerokości. 17 łęków spoczywa na 15 filarach. Jest najstarszym zachowanym mostem kamiennym na świecie, oczywiście rozpatrując to w kategoriach takiej a nie innej rozpiętości przęseł.

Początkowo nazywany był Mostem Kamiennym lub Mostem Praskim, a nazwa Most Karola przyjęła się dopiero około roku 1870. Do 1741 roku był jedynym w Pradze mostem na Wełtawie. Obecnie otwarty jest tylko i wyłącznie do ruchu pieszego (i bardzo dobrze), choć dawniej kursował na nim nawet tramwaj konny i elektryczny, a do 1950 roku odbywał się tu normalny ruch samochodowy.

Budowę mostu rozpoczęto w 1357 roku, za panowania cesarza Karola IV, na miejscu wcześniejszego, pochodzącego z XII wieku mostu kamiennego, zniszczonego przez powódź. Budowę zlecono najsłynniejszemu chyba praskiemu architektowi epoki gotyku, Peterowi Parlerowi, który wówczas miał lat 28. Legenda głosi, że dla wzmocnienia konstrukcji, do zaprawy murarskiej użyto jaj kurzych.

W okresie baroku most ozdobiono 30 posągami świętych, dziełami znanych rzeźbiarzy ówczesnych czasów, spośród których wymienić warto: Matthiasa Bernarda Brauna z rodziny Brokosff. Na jednej z balustrad umieszczono tablicę pamiątkową poświęconą św. Janowi Nepomucenowi, gdyż podobno właśnie w tym miejscu wrzucono go, na rozkaz króla Wacława IV, do Wełtawy. Podobno nie chciał on wyjawić królowi tajemnicy spowiedzi jego żony, królowej Zofii. Obecnie rzeźby, we względu na zgubne działanie warunków atmosferycznych, zastąpione są kopiami, o czym mało kto z podziwiających je turystów wie.

Na wschodnim końcu mostu możemy podziwiać Staromiejską wieżę mostową (Staroměstská mostecká věZ) z umieszczonymi na niej postaciami cesarza Karola IV, jego syna Wacława IV oraz św. Wita, św. Wojciecha i św. Zygmunta. Rzeźby te pochodzą z końca XIV wieku. Obecnie w wieży mieści się punkt widokowy, otwarty codziennie od 10:00. Godzina zamknięcia jest różna o różnej porze roku. Trudno odwiedzać punkt widokowy, gdy jest ciemno.

Po drugiej stronie, na zachodnim końcu mostu znajdują się dwie wieże mostowe Malej Strany (Malostranské mostecké věZe). Historia pierwszej sięga pierwszego kamiennego mostu z XII wieku, natomiast druga, wyższa została zbudowana dopiero w wieku XV, za panowania króla Jerzego z Podiebradów. Obie pełniły ważną funkcję w systemie fortyfikacji miejskich. Podobnie jak sam most, zbudowano je z piaskowca.

Podczas powodzi w drugiej połowie XIX wieku most bardzo ucierpiał. Zawaleniu uległo kilka przęseł. Również w czasie pamiętnej, niedawnej powodzi z 2002 roku, która dotknęła i Polskę, istniało wielkie prawdopodobieństwo naruszenia konstrukcji mostu. Na szczęście ocalał.

Miniaturą, zbudowaną na wzór mostu praskiego jest gotycki most kamienny znajdujący się w Kłodzku. Zarówno on, jak i kilka okolicznych kamieniczek, mających przypominać Złotą Uliczkę, powstał w latach 1280-1390, za panowania czeskiego na tych ziemiach.

Kręta ulica Karlova jest jakby przedłużeniem mostu w kierunku Starego Miasta, a niegdyś była najważniejszą ulicą prawobrzeżnej Pragi łącząc Most Karola z Rynkiem Staromiejskim. Panuje tu niemal tak wielki ścisk, jak na samym moście. W mieszczących się tam sklepikach i straganach raczej nie należy nic kupować, bo drogo okruuutnie, a rosyjskie matrioszki to chyba nie charakterystyczny dla Pragi element.

Po lewej stronie ulicy (idąc z Mostu Karola) podziwiać możemy budynek dawnego klasztoru i uniwersytetu jezuickiego, zwanego Klementinum. W roku 1622 połączono oba uniwersytety praskie i kontrolę nad nimi, aż do roku 1773, kiedy to rozwiązano zakon, kontrolę nad wyższym kształceniem w Pradze stanowili jezuici. Po nich uniwersytet otoczyło opieką państwo. Obecnie w budynku mieści się Czeska Biblioteka Narodowa, w której zgromadzono około 5 milionów książek.