Dzielnice Pragi - Stare Miasto

Stare Miasto Stare Mesto jest obecnie główną wizytówką Pragi. Tu koncentruje się życie handlowe, kulturalne i administracyjne miasta. To tu tłumnie ciągną turyści ze wszystkich zakątków Europy i świata. Dzielnica mieści się pomiędzy Wełtawą a ulicami: Narodni, Na prikope i Revolucni. Środek dzielnicy wyznacza Rynek Staromiejski (Staroměstské náměstí), będący jednym z najwspanialszych placów dzisiejszej Europy Środkowej.

Stare Miasto jest najstarszą dzielnicą Pragi. Około X wieku na jego terenach powstały pierwsze osady kupieckie i rzemieślnicze. Kluczowe znaczenie dla ich rozwoju miały trzy drogi wiodące do brodu przez Wełtawę, który znajdował się dokładnie pomiędzy dzisiejszymi Mostami Karola i Manesa. Drogi te prowadziły odpowiednio do Wyszogrodu, do Żydowskiego Miasta i do brodu na Poricy, gdzie pod koniec XI wieku znajdowała się osada kupców niemieckich.

Rynek targowy, w późniejszym czasie nazwany Rynkiem Staromiejskim istniał tu już w X wieku. Nieco później wybudowano Tyński Dwór, do którego ściągały karawany kupców ze wszystkich stron ówczesnego świata cywilizowanego, aby tu dokonać wymiany swoich towarów na poszukiwane przez nich dobra. To właśnie zapiski jednego z nich, arabskiego kupca Ibrahima Ibn Jakuba są największym źródłem historycznych danych o Pradze tamtych dni.

W drugiej połowie XII wieku nastąpił zdecydowany rozwój osadnictwa na terenie dzisiejszego Starego Miasta. Domy powstawały przede wszystkim pomiędzy rynkiem, a Wełtawą. W tym czasie powstał pierwszy kamienny most przez Wełtawę, Most Judyty. Był, jak na ówczesne czasy przykładem wielkiego osiągnięcia architektonicznego i inżynieryjnego oraz jednym z dwóch mostów kamiennych w Europie Środkowej.

Kiedy w 1230 roku postawiono mury miejskie, nastąpiło niejako połączenie zabudowy wokół targu z rozległymi osiedlami nad Wełtawą. Przestrzeń pomiędzy nimi została skolonizowana, a w ten sposób powstało Havelske Mesto. Podgrodzie przekształcono w ten sposób w średniowieczne miasto, które w owym czasie było jednym z największych miast w skali Europy.

Domy romańskie usytuowane były około 2-3 metrów poniżej poziomu dzisiejszych ulic. Ze względu na to, że były to obszary zagrożone wylewami Wełtawy, pod koniec XII wieku rozpoczęły się prace z budową wałów i nasypów. Sto lat później poziom ulic tak się podniósł, że przyziemia domów stały się ich piwnicami.

W 1338 mieszczanie Starego Miasta uzyskali prawo budowy ratusza, politycznego ośrodka miasta, którego znaczenie znacznie wzrosło pod rządami Karola IV. 10 lat po ratuszu założony został uniwersytet. Husycki ruch rewolucyjny w XV wieku wysunął dzisiejsze Stare Miast Pragi na czołowe miejsce wśród miast królewskich. Jego znaczenie zmalało po klęsce Husytów w bitwie na Białej Górze w 1620 roku, jednakże zachowało ono swoją dominującą pozycję pośród miast praskich aż do 1784 roku, kiedy zostały one połączone w jedną administracyjną całość. W wyniku tej operacji ratusz Starego Miasta stał się siedzibą władz Pragi, a Rynek Staromiejski naturalnym centrum i sercem miasta.

W 1541 roku miał w Pradze miejsce wielki pożar, który spustoszył lewobrzeżne dzielnice. Nie dotarł on jednak do Starego Miasta. Niestety nadrobił to pożar z 1689 roku. Mimo to, zabudowa na Starym Mieście podlegała znacznie mniejszym zmianom niż dzielnice na lewym brzegu Wełtawy, w związku z czym, jeśli nie liczyć odbudowanego Żydowskiego Miasta i Klementinum (siedziby jezuitów), średniowieczny charakter ulic został praktycznie w całości zachowany.