Franz Kafka

Franz Kafka urodził się 3 lipca 1883 roku, zmarł 3 czerwca 1924 roku. Niemieckojęzyczny pisarz pochodzenia Żydowskiego, urodzony i zamieszkujący w Pradze, w swoich niesamowitych powieściach stworzył model sytuacji zwany w literaturze "sytuacją kafkowską", a w języku niemieckim określaną za pomocą przymiotnika kafkaesk. Jej istotą jest konflikt zniewolonej jednostki z anonimową, nadrzędną wobec owej jednostki, instancją. Na panoramę literackiego świata Kafki składają się przede wszystkim groteska, deformacja, niejednoznaczne, paraboliczne obrazy oraz poczucie zagrożenia i niepewności.

Kafka pochodzi z czasów austro-węgierskiej Pragi. Był synem Hermanna i Julii. Ojciec prowadził sklep galanteryjny. Matka wywodziła się z bogatej rodziny. Dwoje braci Kafki zmarło niedługo po narodzinach i jako rodzeństwo miał trzy młodsze siostry: Elli, Valli i Ottlę. Ojczystym i praktycznie jedynym językiem jego rodziny był niemiecki, którym w Pradze, w tamtym czasie posługiwało się około 10% ludności. Franz jednakże dość szybko opanował również język czeski i to na bardzo wysokim poziomie. Pod koniec życia, jako Żyd zaczął się też uczyć języka hebrajskiego.

Dorastając uczęszczał do niemieckiej szkoły ludowej, a później do Gimnazjum Staromiejskiego, w którym językiem wykładowym był język niemiecki. Już wtedy bardzo interesował się literaturą i pisał swoje pierwsze teksty. Przeżył również okres fascynacji ideałami socjalizmu i darwinizmu.

W 1901 roku podjął studia na Niemieckim Uniwersytecie w Pradze, gdzie po dwutygodniowej przygodzie z chemią postanowił studiować prawo. Oprócz tego, przez cały semestr uczęszczał na zajęcia z historii kultury i germanistyki. W czasie studiów odbył również kilka podróży po ówczesnej Europie niemieckojęzycznej. W 1902 roku poznał Maxa Broda, pisarza, swojego późniejszego najlepszego przyjaciela. Po wypromowaniu na doktora nauk prawnych w 1906 roku, odbył staż w sądzie ziemskim i karnym.

W latach 1908 - 1922 pracował w Zakładzie Ubezpieczeń Robotników od Wypadków Królestwa Czeskiego w Pradze, a praktycznie od roku 1909 regularnie pisał i drukował swoje dzieła w czasopismach literackich. Jego najbliższą powierniczką stała się wtedy Milena Jeseńska, która tłumaczyła jego dzieła na język czeski.

Ze względu na szybko postępującą gruźlicę, w roku 1922 musiał zrezygnować z pracy. Rok później przeniósł się do Berlina, by móc zamieszkać z Dorotą Diamant, Żydówką pochodzącą z Pabianic oraz poświęcić się ukochanemu pisaniu. Kilkanaście miesięcy później zmarł w sanatorium nieopodal Wiednia.